W okablowaniu strukturalnym rozróżnia się podsystem okablowania poziomego oraz okablowania szkieletowego (budynkowego i kampusowego). Norma PN-EN 50173 opisuje dopuszczalne długości tak, aby możliwe było uzyskanie wymaganych parametrów transmisyjnych.
Odpowiedź "2000 m" jest właściwa, bo dotyczy maksymalnej całkowitej długości ścieżki transmisji (czyli toru obejmującego połączenia poziome oraz szkieletowe w obrębie budynku i kampusu). W kontekście normy jest to typowy limit dla torów realizowanych na światłowodach (w szczególności wielomodowych) w okablowaniu szkieletowym, gdzie dopuszczalne odległości są znacznie większe niż dla miedzi.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "100 m" to wartość kojarzona przede wszystkim z okablowaniem poziomym (połączenie od punktu dystrybucyjnego do gniazda abonenckiego, wraz z przewodami krosowymi/przyłączeniowymi). Nie opisuje ona całej ścieżki (poziome + szkieletowe).
- "500 m" bywa mylnie wybierane jako "rozsądna" wartość dla pionu, ale w przywołanym ujęciu normy nie stanowi standardowego limitu maksymalnej całkowitej ścieżki transmisji. To typowy przykład błędu polegającego na zgadywaniu wartości pośredniej.
- "1500 m" również nie odpowiada wskazanemu limitowi całkowitej ścieżki w tym zakresie. Może brzmieć wiarygodnie, ale nie jest wartością graniczną podawaną w tym kontekście.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w treści pojawia się "okablowanie poziome", najczęściej kojarz limit 100 m. Jeśli pytanie dotyczy całej ścieżki (poziome + szkieletowe), zwróć uwagę na wartości rzędu kilku kilometrów charakterystyczne dla światłowodów.