Rozplot (untwist) to odcinek, na którym pary w kablu skrętki są rozkręcone podczas zakańczania w gniazdach abonenckich lub na panelu krosowym. Skręcenie par jest kluczowe, ponieważ ogranicza podatność na zakłócenia elektromagnetyczne oraz zmniejsza przesłuchy między parami (np. NEXT, FEXT). Im dłuższy rozplot, tym łatwiej o pogorszenie parametrów transmisyjnych i niezaliczenie testów toru.
Zgodnie z wymaganiami normy PN-EN 50174 maksymalny dopuszczalny rozplot przy zakończeniu wynosi 13 mm. W praktyce oznacza to, że zdejmując płaszcz zewnętrzny, należy prowadzić rozplecione żyły jak najkrócej i utrzymać skręcenie par możliwie blisko złącza IDC. To ogranicza wzrost przesłuchów i pomaga zachować parametry wymagane dla danej klasy okablowania.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- 10 mm – bywa spotykane w zaleceniach niektórych producentów systemów okablowania jako wartość bardziej restrykcyjna, ale pytanie dotyczy konkretnej normy PN-EN 50174, w której granicą jest 13 mm.
- 20 mm – to zbyt duży rozplot; często wynika z "ułatwiania sobie" montażu, ale podnosi przesłuchy i zwiększa ryzyko problemów w pomiarach.
- 30 mm – to rozplot bardzo duży i typowy błąd instalacyjny; taki odcinek rozkręcenia par zwykle istotnie pogarsza parametry łącza.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o rozplot par zapamiętaj, że chodzi o odcinek minimalny przy samym zakończeniu, a nie o długość zdjętego płaszcza czy "wystające" żyły. Wartość 13 mm jest często kojarzona także z ok. 1/2 cala (12,7 mm), co pomaga w zapamiętaniu.
