Wymagania BHP dotyczące temperatury powietrza w pomieszczeniach pracy mają zapewnić warunki, które nie powodują zagrożeń zdrowotnych (np. wychłodzenia organizmu) oraz nie obniżają zdolności do bezpiecznego wykonywania obowiązków (spadek koncentracji, znużenie).
Dla stałej pracy w pozycji siedzącej (typowej dla stanowisk biurowych) w okresie zimowym przyjmuje się, że właściwym zakresem jest 18°C–22°C. Taki poziom temperatury jest uznawany za adekwatny dla pracy lekkiej wykonywanej bez dużego wysiłku fizycznego, w której organizm wytwarza mniej ciepła niż przy pracach fizycznych.
Dlaczego pozostałe zakresy są nieprawidłowe?
- 16°C–20°C może oznaczać zbyt niską temperaturę dla pracy siedzącej; część tego zakresu (zwłaszcza dolna granica) sprzyja dyskomfortowi, wychłodzeniu kończyn i skargom pracowników, co w praktyce prowadzi do obniżenia wydajności i większej liczby błędów.
- 20°C–24°C przesuwa temperaturę w górę; górna część tego zakresu bywa odbierana jako zbyt ciepła dla pracy biurowej zimą, co może skutkować sennością i pogorszeniem koncentracji, zwłaszcza przy słabej wentylacji.
- 22°C–26°C jest zazwyczaj zbyt wysokie jak na zimowy standard w pomieszczeniach stałej pracy; przegrzewanie pomieszczeń zwiększa ryzyko złego samopoczucia, suchości powietrza i spadku komfortu.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o temperaturę zwracaj uwagę na rodzaj pracy (siedząca/lekka vs. fizyczna) i na to, czy mowa o okresie zimowym. To najczęściej determinuje, czy właściwa jest wartość minimalna czy typowy zakres komfortu dla biura.
