W interpolacji kołowej (G02 dla ruchu zgodnego z ruchem wskazówek zegara) sterowanie musi znać geometrię łuku: punkt końcowy oraz informację, gdzie znajduje się środek okręgu opisującego ten łuk. W wielu popularnych konwencjach programowania CNC położenie środka podaje się parametrami I i J, które oznaczają odpowiednio przesunięcie środka łuku względem punktu startu w osi X i w osi Y (czasem spotyka się także K dla osi Z).
Dlatego, aby poprawnie wyznaczyć wartość I, nie wystarczy znać promienia "na oko". Trzeba ustalić dwa elementy:
- jaki jest punkt startu łuku (z poprzedniego bloku programu lub z rysunku),
- gdzie na rysunku leży środek okręgu i jaki jest jego przyrost w osi X względem startu.
Wartość 26 mm jest poprawna, ponieważ odpowiada odczytanemu z rysunku przesunięciu środka łuku w osi X względem punktu startu łuku. Pozostałe wartości są typowymi dystraktorami: mogą wynikać z błędnego przyjęcia innego punktu odniesienia (np. punktu końcowego), pomylenia osi (podstawienie wartości z osi Y), pomylenia przesunięcia środka z promieniem, albo z nieuwzględnienia znaku (kierunku) przesunięcia.
Wskazówka egzaminacyjna: zanim wybierzesz wartość I, zaznacz na szkicu punkt startu łuku i środek okręgu, a następnie policz różnicę współrzędnych X (środek minus start). To redukuje ryzyko pomyłki i pomaga odróżnić I/J od promienia.
