Materiały supertwarde w narzędziach skrawających to grupa materiałów o bardzo wysokiej twardości i odporności na zużycie, stosowana wtedy, gdy "standardowe" płytki (np. węglikowe lub cermetalowe) nie zapewniają wymaganej trwałości narzędzia albo jakości obróbki. Do tej grupy zalicza się m.in. regularny azotek boru (często oznaczany jako cBN), który jest przeznaczony do trudniejszych zastosowań, zwłaszcza przy obróbce materiałów o dużej twardości.
Dlaczego poprawna jest odpowiedź: "z regularnego azotku boru"?
Regularny azotek boru jest klasycznym przykładem materiału supertwardego wykorzystywanego na ostrza narzędzi skrawających. W praktyce technologicznej wybiera się go wtedy, gdy potrzebna jest wysoka odporność na ścieranie i stabilność krawędzi skrawającej w wymagających warunkach.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "ze stali hartowanej" – stal może być twarda po obróbce cieplnej, ale w klasyfikacji materiałów narzędziowych nie jest traktowana jako materiał supertwardy. Stale narzędziowe nie osiągają właściwości charakterystycznych dla supertwardych materiałów ostrzowych.
- "z węglika spiekanego" – węgliki spiekane to bardzo powszechne i "standardowe" materiały płytek, jednak należą do innej grupy niż materiały supertwarde. Są podstawą wielu narzędzi, ale nie są klasyfikowane jako supertwarde.
- "z cermetalu" – cermetale stosuje się m.in. ze względu na odporność na zużycie i możliwość uzyskania dobrej jakości powierzchni, lecz nie zalicza się ich do materiałów supertwardych w rozumieniu technologii narzędzi skrawających.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się sformułowanie "materiały supertwarde", szukaj odpowiedzi związanych z grupą materiałów typu azotek boru lub diament, a nie z typowymi materiałami płytek (węglik/cermetal/stal).
