W integrowanej ochronie roślin dobór metod i środków nie polega na kierowaniu się tylko jednym kryterium. Celem jest skuteczna ochrona upraw przy jednoczesnym ograniczaniu ryzyka dla ludzi, środowiska i organizmów pożytecznych. Z tego powodu poprawne jest stwierdzenie, że metody i środki ochrony roślin powinny być dobrane tak, aby minimalizować wpływ na środowisko.
W praktyce oznacza to podejmowanie decyzji w sposób wielokryterialny, np. poprzez:
- preferowanie profilaktyki i metod agrotechnicznych (płodozmian, higiena upraw, dobór odmian),
- monitorowanie występowania agrofagów i podejmowanie zabiegów wtedy, gdy jest to uzasadnione,
- wybór rozwiązań o mniejszym ryzyku dla organizmów niebędących celem zwalczania (np. zapylaczy),
- ograniczanie liczby zabiegów i dawek do koniecznego minimum oraz redukcję znoszenia,
- zapobieganie odporności poprzez racjonalną strategię stosowania substancji czynnych.
Stwierdzenia, że metody i środki powinny być dobrane wyłącznie na podstawie ceny lub dostępności, są błędne, ponieważ mogą prowadzić do wyboru rozwiązania zwiększającego ryzyko środowiskowe lub nieskutecznego w danych warunkach. Również dobór wyłącznie według skuteczności jest niewłaściwy: wysoka skuteczność nie znosi obowiązku oceny skutków ubocznych, bezpieczeństwa stosowania i wpływu na otoczenie. W integrowanej ochronie liczy się kompromis między efektem ochrony a minimalizacją negatywnych następstw.
Na egzaminie warto zwracać uwagę na słowa typu "wyłącznie" – zwykle sygnalizują zbyt uproszczone podejście, sprzeczne z zasadami integrowanej ochrony, które wymagają oceny wielu czynników jednocześnie.
