Podwieczorek jest posiłkiem uzupełniającym (najczęściej w modelu 5-posiłkowym), którego zadaniem jest podtrzymanie sytości i wyrównanie przerw między głównymi posiłkami, a nie dostarczenie dużej części energii dobowej. Z tego powodu jego udział energetyczny w rozkładzie dziennej racji pokarmowej jest relatywnie mały.
W pytaniu kluczowe jest sformułowanie "maksymalny udział energetyczny". Oznacza to, że szukamy wartości będącej górną granicą dla podwieczorku w typowych zaleceniach planowania jadłospisu. Odpowiedź "10%" odpowiada właśnie takiej roli podwieczorku: jest to udział na tyle niewielki, by nie "zabierać" energii posiłkom głównym, a jednocześnie na tyle istotny, by spełnić funkcję przekąski.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieprawidłowe w tym ujęciu?
- "15%" – to udział zbyt wysoki jak na posiłek uzupełniający; taki poziom może przesuwać nadmierną energię na późniejszą część dnia i zaburzać proporcje względem śniadania, obiadu i kolacji.
- "20%" – w praktyce odpowiadałoby to już dużemu posiłkowi, a nie podwieczorkowi; taki udział trudno uzasadnić funkcją przekąski i najczęściej prowadziłby do zbyt wysokiej kaloryczności w jednym z posiłków dodatkowych.
- "5%" – wartość bardzo niska; może występować w niektórych wariantach jadłospisu, ale nie odpowiada pytaniu o maksymalny udział (górną granicę), ponieważ maksymalna dopuszczalna wartość jest wyższa.
Wskazówka egzaminacyjna: zwracaj uwagę na słowa "minimalny/maksymalny/najwyższy/najniższy". To one decydują, czy wybierasz typową wartość, czy granicę dopuszczalnego zakresu.
