Wilgotność ziarna jest jednym z kluczowych parametrów decydujących o jego trwałości przechowalniczej. Im dłużej ziarno ma być magazynowane, tym niższa powinna być jego wilgotność, ponieważ w zbyt wilgotnym materiale łatwiej rozwijają się pleśnie i mikroorganizmy, rośnie ryzyko zagrzewania się masy ziarna oraz pogorszenia jakości.
Dla zbóż takich jak pszenica, jęczmień, owies, żyto i pszenżyto przyjmuje się praktyczny podział na magazynowanie:
- do 6 miesięcy – dopuszczalna jest wyższa wilgotność (do 14%),
- ponad 6 miesięcy – wymagana jest wilgotność niższa (do 13%).
Warunek z pytania "przez ponad rok" oznacza przechowywanie długoterminowe, a więc mieści się w kategorii "ponad 6 miesięcy". Dlatego poprawna jest wartość 13% jako maksymalna bezpieczna wilgotność ziarna zbóż przy tak długim przechowywaniu.
Dlaczego pozostałe wartości nie pasują?
- 14% odpowiada przechowywaniu krótszemu (do 6 miesięcy). Przy okresie >1 roku taki poziom wilgotności zwiększa ryzyko strat i pogorszenia jakości.
- 8% i 7% to progi charakterystyczne dla rzepaku (roślina oleista), który wymaga znacznie niższej wilgotności. Mylenie zbóż z rzepakiem to częsty błąd wynikający z tego, że rzepak ma inną budowę i skład, a przy wyższej wilgotności szybciej traci jakość.
W praktyce, przed przyjęciem ziarna do magazynu wykonuje się pomiar wilgotności wilgotnościomierzem. Jeśli wynik przekracza wartość bezpieczną dla planowanego czasu składowania, ziarno kieruje się do suszenia lub skraca planowany okres przechowywania, aby ograniczyć ryzyko strat.
