Najbardziej odpowiedni do przechowywania obrazów wektorowych skalowanych bez utraty jakości jest format SVG. W grafice wektorowej obraz nie jest siatką pikseli, lecz zbiorem obiektów (np. krzywych, linii, wielokątów) opisanych matematycznie. Dlatego zmiana rozmiaru nie powoduje "rozciągania pikseli" ani spadku ostrości – kształty są po prostu przeliczane i rysowane ponownie w nowej skali.
Formaty JPEG, PNG i GIF to formaty grafiki rastrowej. Zapisują obraz jako piksele o określonej rozdzielczości. Gdy taki obraz znacząco powiększysz, program musi interpolować brakujące piksele, co zwykle skutkuje rozmyciem, poszarpanymi krawędziami i spadkiem jakości. Różnią się między sobą przeznaczeniem, ale nie zmienia to faktu, że pozostają rastrowe:
- JPEG typowo stosuje się do fotografii; wykorzystuje kompresję stratną, co dodatkowo może wprowadzać artefakty.
- PNG dobrze sprawdza się przy grafice rastrowej z przezroczystością i ostrymi krawędziami, ale nadal jest ograniczony rozdzielczością.
- GIF ma ograniczoną paletę barw i bywa używany do prostych animacji, jednak również jest formatem pikselowym.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać regułę: logo, ikona, piktogram, ilustracja z figur → zwykle wektor (SVG); zdjęcie → zwykle raster (JPEG/PNG), dobrany do potrzeb (jakość, przezroczystość, rozmiar pliku).
