W mammografii technik dąży do uzyskania obrazu o odpowiedniej jakości diagnostycznej przy możliwie najniższej dawce (zasada ALARA). Żeby to zrobić, trzeba rozumieć, jakie cechy pacjenta wpływają na to, jakich parametrów ekspozycji będzie wymagać badanie.
Najważniejszą cechą w tym kontekście jest gęstość tkanki piersiowej. Piersi o większej zawartości tkanki gruczołowej (gęste) silniej pochłaniają i rozpraszają promieniowanie RTG niż piersi bardziej tłuszczowe. To oznacza, że przy tej samej ekspozycji obraz może być niedostatecznie "przeniknięty" (zbyt mały sygnał), co grozi pogorszeniem jakości lub koniecznością powtórzenia zdjęcia, a to zwiększa dawkę. Dlatego gęstość determinuje dobór parametrów technicznych (np. napięcia, ładunku mAs, filtracji) – często wspomagany automatyczną kontrolą ekspozycji.
Odpowiedź "Czas ekspozycji" jest niepoprawna, ponieważ jest to parametr techniczny aparatu. Może wpływać na dawkę (zwykle wraz z prądem tworzy mAs), ale nie jest cechą pacjenta. W dodatku samo wydłużenie czasu bez kontekstu może zwiększyć ryzyko poruszenia i pogorszyć obraz.
Odpowiedź "Napięcie anodowe" również jest parametrem aparatu. Wyższe napięcie zwiększa przenikliwość wiązki, ale może wpływać na kontrast; dobiera się je m.in. w zależności od gęstości i grubości piersi. To nadal nie jest cecha pacjenta, tylko narzędzie do dostosowania ekspozycji.
Odpowiedź "Prąd anodowy" (natężenie prądu lampy) także jest nastawą techniczną. Zmiana prądu wpływa na ilość fotonów (a więc na dawkę), ale wybór tej wartości wynika z cech pacjenta i ustawień systemu, a nie odwrotnie.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pada "cecha pacjenta", szukaj odpowiedzi opisujących anatomię/charakterystykę (np. gęstość, grubość), a nie nastaw lampy RTG (kVp, mA, czas).
