Kodyfikacja w prawie oznacza zebranie, uporządkowanie i ujednolicenie przepisów regulujących szeroki obszar stosunków społecznych w jednym, spójnym akcie prawnym. Najczęściej ma to postać kodeksu, czyli aktu obejmującego kompleksowo daną dziedzinę (np. prawo cywilne, karne, pracy).
Odpowiedź "Kodeks cywilny" jest poprawna, ponieważ jest to klasyczny przykład aktu kodyfikacyjnego: zawiera podstawowe, systemowe regulacje prawa cywilnego w jednej całości, w logicznej strukturze (księgi, tytuły, działy). Taki układ i zakres odpowiada idei kodyfikacji.
Pozostałe propozycje nie są kodyfikacją:
- "Rozporządzenie …" jest aktem wykonawczym do ustawy (co do zasady niższego rzędu niż ustawa) i dotyczy wycinkowych, bardziej szczegółowych kwestii; nie pełni funkcji kompleksowego ujęcia całej dziedziny prawa.
- "Ustawa o ochronie danych osobowych" to przykład regulacji tematycznej (ustawa szczególna) odnoszącej się do konkretnego zagadnienia. Nawet jeśli jest ważna w praktyce urzędowej, nie stanowi kodyfikacji w formie kodeksu.
- "Uchwała … w sprawie ustanowienia programu …" ma zwykle charakter kierunkowy/programowy i nie jest typowym aktem kodyfikującym normy całej gałęzi prawa; często nie jest też źródłem powszechnie obowiązującego prawa w takim sensie jak kodeks.
W praktyce egzaminacyjnej warto zapamiętać prostą wskazówkę: jeśli pytanie dotyczy kodyfikacji, najczęściej chodzi o akt nazwany "kodeks". Dopiero potem analizuje się, czy pozostałe odpowiedzi nie próbują odwrócić uwagi (np. ważna ustawa tematyczna lub rozporządzenie).
