W praktyce przemysłowej do lokalnego pomiaru ciśnienia bardzo często stosuje się manometry sprężynowe, a najpopularniejszą konstrukcją jest manometr Bourdona. Jego elementem sprężystym jest wygięta rurka, która pod wpływem wzrostu ciśnienia odkształca się, a mechanizm przekazuje ten ruch na wskazówkę. Rozwiązanie jest powszechne, bo łączy kilka cech ważnych w eksploatacji: prostą budowę, brak zasilania, odporność na typowe warunki zakładowe oraz możliwość pracy w szerokich zakresach ciśnienia.
Odpowiedź "Manometr Bourdona" pasuje do pytania o najczęściej stosowaną metodę/przyrząd w przemyśle, ponieważ właśnie ta konstrukcja jest standardowym wyborem dla wielu punktów pomiarowych na instalacjach (rurociągi, układy pompowe, sprężarki, zbiorniki), gdzie potrzebne jest szybkie, lokalne wskazanie ciśnienia.
- "Manometr rurowy" jest określeniem nieprecyzyjnym: w praktyce "rurowy" może być rozumiany szeroko, a w wielu kontekstach i tak odnosi się do rodziny manometrów sprężynowych. Taka ogólność może prowadzić do mylenia nazwy rodziny z konkretną konstrukcją.
- "Manometr membranowy" jest właściwy tam, gdzie korzystne jest oddzielenie medium membraną, przy niższych ciśnieniach, przy lepkich mediach lub gdy potrzebna jest inna charakterystyka elementu pomiarowego. Nie jest jednak typowo wskazywany jako najczęstszy ogólnoprzemysłowy wybór dla klasycznych punktów pomiaru.
- "Manometr kolbowy" (tłokowy) wiąże się z pomiarem bardziej wzorcowym/kalibracyjnym i innym sposobem realizacji pomiaru niż typowy wskaźnik na instalacji. W eksploatacji ciągłej spotyka się go rzadziej niż manometry sprężynowe.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pada "najczęściej w przemyśle" i dotyczy lokalnego pomiaru ciśnienia, pierwszym skojarzeniem powinien być manometr sprężynowy Bourdona; dopiero potem rozważa się rozwiązania specjalne (membrana, separatory, metody wzorcowe).
