Metoda pomiaru pośredniego to taki sposób wyznaczania wartości wielkości mierzonej, w którym nie mierzy się jej wprost przyrządem wskazującym bezpośrednio tę wielkość. Zamiast tego wykonuje się pomiar jednej lub kilku innych wielkości, które są łatwiejsze do zmierzenia, a następnie przelicza wynik na poszukiwaną wartość na podstawie znanej zależności (modelu) między wielkościami.
Dokładnie to opisuje treść zadania: "przekształcenie mierzonej wielkości na inną, łatwiejszą do zmierzenia wielkość, a następnie przeliczenie". W praktyce elektronika często wyznacza się np. opór/impedancję z pomiaru napięcia i prądu, moc z pomiarów U i I, czy częstotliwość z pomiaru okresu lub zliczania impulsów.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- Metoda pomiaru bezpośredniego – wynik otrzymuje się bez przeliczeń, jako bezpośredni odczyt wielkości mierzonej (np. odczyt napięcia z woltomierza). W zadaniu kluczowe jest obliczenie wartości po przekształceniu, więc to nie pasuje.
- Metoda pomiaru porównawczego – istotą jest porównanie z wielkością wzorcową/odniesienia (wprost lub pośrednio), a opis nie akcentuje obecności wzorca, tylko przeliczenie na podstawie zależności.
- Metoda pomiaru kompensacyjnego – polega na zrównoważeniu (skompensowaniu) mierzonej wielkości wielkością o znanej wartości, aż do uzyskania warunku równowagi (np. "zero" w detektorze). W opisie nie ma mechanizmu równoważenia ani warunku zera, jest za to przekształcenie i obliczenia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w opisie pojawia się schemat "zmierz coś innego, potem policz", najczęściej chodzi o pomiar pośredni. Jeśli pojawia się "porównaj ze wzorcem" – metoda porównawcza, a gdy "zrównoważ do zera" – kompensacyjna.
