W metrologii elektrycznej rozróżnia się kilka podstawowych metod pomiaru, które różnią się tym, w jaki sposób powstaje wynik i czy trzeba wykonywać dodatkowe przeliczenia.
Metoda pomiaru bezpośredniego to taka, w której wartość wielkości mierzonej uzyskuje się przez bezpośredni odczyt wskazania przyrządu pomiarowego wyskalowanego w jednostkach tej wielkości. Przykładowo: odczyt napięcia na woltomierzu w woltach, prądu na amperomierzu w amperach albo rezystancji na omomierzu w omach. Wynik jest podany "wprost", bez konieczności wyznaczania go z równania na podstawie innych mierzonych parametrów.
Odpowiedź "Metoda pomiaru pośredniego" nie pasuje, bo w metodzie pośredniej wynik otrzymuje się po obliczeniu z innych wielkości (np. prąd z prawa Ohma na podstawie pomiaru napięcia i rezystancji).
Odpowiedź "Metoda pomiaru porównawczego" jest myląca w tym zestawie, ponieważ metoda porównawcza akcentuje porównanie z wzorcem lub wielkością odniesienia w celu wyznaczenia różnicy/zgodności, a nie sam fakt odczytu wskazania przyrządu jako wyniku końcowego.
Odpowiedź "Metoda pomiaru kompensacyjnego" również nie jest właściwa: w kompensacji dąży się do zrównoważenia (skompensowania) wielkości mierzonej wielkością wzorcową tak, aby wskaźnik różnicy dążył do zera. To zwykle wymaga procedury równoważenia, a nie prostego odczytu wartości.
Na egzaminie warto pytać siebie: czy wynik biorę z odczytu, czy z obliczeń, czy z równoważenia względem wzorca? Ta jedna decyzja najczęściej pozwala poprawnie rozróżnić metodę bezpośrednią, pośrednią i kompensacyjną.
