W opisanej sytuacji kluczowy jest dostęp do informacji. Osoba niewidoma chce korzystać z transportu publicznego, ale rozkład jazdy jest dostępny wyłącznie w formie pisemnej. To oznacza, że informacja nie została przekazana w sposób możliwy do odczytania przez tę osobę (np. głosowo, w aplikacji współpracującej z czytnikiem ekranu, w formie dotykowej). Taka przeszkoda jest typowa dla bariery komunikacyjnej, czyli trudności w uzyskaniu/odebraniu komunikatu.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie pasują?
- Bariera ekonomiczna dotyczy sytuacji, w której przeszkodą są koszty (np. brak środków na bilet, aplikację, urządzenie wspomagające). W opisie nie ma informacji o finansach, a problemem nie jest cena, tylko forma przekazu.
- Bariera infrastrukturalna odnosi się do elementów fizycznego otoczenia i rozwiązań technicznych w przestrzeni (np. brak wind, prowadnic, oznaczeń dotykowych, niedostosowane przystanki). Choć transport może generować bariery infrastrukturalne, tu wskazano konkretnie na niedostępny nośnik informacji, czyli komunikację.
- Bariera społeczna dotyczy postaw, zachowań i relacji społecznych (np. dyskryminacja, brak chęci pomocy, stereotypy). W opisie nie ma elementu relacyjnego ani zachowań innych osób, tylko ograniczenie informacyjne.
Z perspektywy pracy asystenta osoby z niepełnosprawnością ważne jest, aby po rozpoznaniu bariery zaproponować kompensację i organizację wsparcia, np. wskazanie alternatywnych źródeł rozkładów (aplikacje dostępne), zgłoszenie potrzeby udostępniania informacji w formie głosowej lub pomoc w zaplanowaniu trasy. Rozpoznanie rodzaju bariery ułatwia dobranie właściwego typu wsparcia: informacyjnego, technicznego lub środowiskowego.
