W tabeli opisano obrabiarkę, w której ruch roboczy jest obrotowy, a ruch posuwu jest prostoliniowy. Taka kinematyka jest typowa dla tokarki: element obrabiany wykonuje ruch obrotowy (to on stanowi ruch główny), natomiast nóż tokarski przesuwa się wzdłużnie lub poprzecznie po liniach prostych (to jest ruch posuwowy).
Dodatkowo wskazano możliwość wykonywania obróbki zewnętrznej i wewnętrznej. Tokarka umożliwia toczenie powierzchni zewnętrznych (walcowych, stożkowych, czołowych) oraz obróbkę wewnętrzną, np. wytaczanie/roztaczanie otworów. Ten zestaw cech (obrotowy ruch główny + prostoliniowy posuw + obróbka wewnętrzna i zewnętrzna) jednoznacznie prowadzi do rozpoznania tokarki.
Pozostałe propozycje są mniej trafne:
- Frezarka: ruch główny jest obrotowy, ale dotyczy narzędzia (frezu), a posuw jest realizowany ruchem stołu/przedmiotu; sama możliwość obróbki "wewnętrznej" nie jest tu typową cechą rozpoznawczą wprost z takiego opisu.
- Wiertarka: ma ruch obrotowy narzędzia, ale jej podstawową operacją jest wykonywanie otworów; opis "obróbka zewnętrzna i wewnętrzna" pasuje słabiej, bo wiertarka nie jest standardowo kojarzona z toczeniem powierzchni zewnętrznych.
- Szlifierka: również może mieć ruch obrotowy (ściernica), lecz jest to obróbka ścierna; sam układ ruchów z tabeli nie wskazuje na szlifowanie, a możliwość obróbki wewnętrznej i zewnętrznej wymagałaby doprecyzowania rodzaju szlifierki.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu obrabiarki najpierw ustal, co wykonuje ruch główny (przedmiot czy narzędzie) oraz jaki jest kierunek posuwu. Dopiero potem dopasuj do typowych operacji (zewnętrzna/wewnętrzna).
