Beton bardzo dobrze przenosi ściskanie, ale słabo znosi rozciąganie. Dlatego w elementach żelbetowych stosuje się zbrojenie, które przejmuje naprężenia rozciągające i poprawia pracę konstrukcji. Najbardziej rozpowszechnionym wyrobem do tego celu jest stal zbrojeniowa (pręty, siatki), ponieważ ma wysoką wytrzymałość na rozciąganie i zapewnia dobrą współpracę z betonem.
Drugą często spotykaną grupą rozwiązań jest zbrojenie rozproszone, czyli krótkie włókna dodawane do mieszanki betonowej. Włókna polipropylenowe są używane m.in. do ograniczania rys skurczowych i poprawy zachowania betonu w początkowym okresie dojrzewania lub w elementach cienkich. Zwykle nie zastępują one zbrojenia prętowego w elementach nośnych, ale są powszechnym dodatkiem wzmacniającym w praktyce robót betoniarskich.
- "Stal zbrojeniowa i drewno." Drewno nie jest typowym wyrobem do zbrojenia betonu: ma inną trwałość, pracę odkształceniową i nie jest standardowym materiałem zbrojeniowym w żelbecie.
- "Stal zbrojeniowa i włókno szklane." Włókna szklane mogą występować w rozwiązaniach specjalnych (np. kompozyty), ale nie są traktowane jako najczęściej stosowany wyrób do typowego zbrojenia betonu w robotach ogólnobudowlanych.
- "Stal zbrojeniowa i aluminium." Aluminium nie jest standardowym materiałem zbrojeniowym w betonie; w praktyce zbrojenia dominuje stal (oraz w wybranych zastosowaniach kompozyty), a aluminium nie jest typowym wyborem wykonawczym.
Na egzaminie warto pamiętać rozróżnienie: zbrojenie główne (pręty/siatki stalowe) oraz zbrojenie uzupełniające/rozproszone (np. włókna polipropylenowe), które pełnią inną funkcję niż pręty.