Szlifowanie powierzchniowe jest procesem obróbki ściernej, który najczęściej pełni rolę operacji wykończeniowej: ma zapewnić wysoką dokładność wymiarową oraz małą chropowatość. Z tego powodu dobiera się parametry tak, aby zdejmować materiał małymi warstwami, a jednocześnie utrzymać stabilny, "chłodny" przebieg procesu.
Poprawny jest wybór "20–30 m/s" dla prędkości skrawania, "0,01–0,03 mm" dla głębokości skrawania oraz "0,02–0,04 mm/obr" dla posuwu. Taki zestaw jest spójny: umiarkowana prędkość obwodowa ściernicy i mała głębokość/posuw są charakterystyczne dla szlifowania wykończeniowego stali węglowej, gdzie priorytetem jest jakość powierzchni i minimalizacja ryzyka nadpalenia (przegrzania warstwy wierzchniej).
Dlaczego pozostałe zestawy nie są "typowe" w sensie najczęściej spotykanych ustawień dla wykończenia? Zwiększanie prędkości do zakresów 40–60 m/s oraz jednoczesne zwiększanie głębokości (np. 0,05–0,09 mm) i posuwu (np. 0,06–0,10 mm/obr) przesuwa proces w stronę bardziej agresywnej obróbki. Taki dobór może być stosowany w szczególnych warunkach (np. zgrubnie, dla miękkich stali, z bardzo wydajnym chłodzeniem i odpowiednią ściernicą), ale przestaje być konserwatywną, "bezpieczną" bazą dla typowej operacji powierzchniowej o wysokich wymaganiach jakościowych.
Warto też uważać na częsty błąd egzaminacyjny: porównywanie prędkości szlifowania z parametrami toczenia/frezowania. W szlifowaniu prędkości podaje się zwykle w m/s i są one wysokie, natomiast głębokości skrawania są bardzo małe (często setne części milimetra). Spójny zestaw umiarkowanej prędkości oraz małej głębokości i posuwu jest więc najbardziej charakterystyczny dla typowego szlifowania powierzchniowego stali węglowej.
