Metody analityczne dzieli się m.in. na klasyczne (chemiczne) oraz instrumentalne (fizykochemiczne). Kryterium podziału jest to, czy wynik uzyskuje się głównie poprzez reakcję chemiczną i prosty pomiar (masa/objętość), czy poprzez odczyt sygnału generowanego przez aparaturę pomiarową (np. absorbancja, potencjał, natężenie prądu, widmo).
"Spektroskopia UV-Vis" jest metodą instrumentalną, bo wykorzystuje spektrofotometr do pomiaru pochłaniania promieniowania w zakresie UV i światła widzialnego. Wynikiem jest sygnał aparatu (np. absorbancja) zależny od właściwości próbki, często interpretowany na podstawie widma lub zależności absorbancja–stężenie.
"Gravimetria" (grawimetria) należy do metod klasycznych: ilość oznaczanej substancji wyznacza się na podstawie masy osadu lub pozostałości po odpowiednim przekształceniu próbki. Nie jest to metoda oparta na odczycie charakterystycznego sygnału aparatu analitycznego (choć używa się wagi, nie stanowi to typowej "metody instrumentalnej" w sensie klasyfikacji technik).
"Titracja" (miareczkowanie) to także metoda klasyczna, w której wynik wyznacza się na podstawie objętości odczynnika o znanym stężeniu zużytego do osiągnięcia punktu końcowego/równoważnikowego. Może być wspomagana przyrządowo (np. potencjometrycznie), ale sama "titracja" w tym ujęciu jest metodą klasyczną.
"Roztworzenie próbki" nie jest metodą analityczną, tylko czynnością przygotowawczą (przygotowanie roztworu do dalszego pomiaru). To częsty dystraktor: etap przygotowania bywa mylony z właściwą techniką oznaczania.
W praktyce (także w obrocie aptecznym i kontroli jakości) umiejętność rozróżniania metod instrumentalnych od klasycznych pomaga dobrać właściwą aparaturę, zrozumieć wymagania walidacyjne i poprawnie opisać metodę w dokumentacji.
