Geologiczny wskaźnik nadkładu (często zapisywany jako N:W) to relacja miąższości nadkładu do miąższości pokładu kopaliny. W praktyce górnictwa odkrywkowego jest to jeden z kluczowych parametrów ekonomicznych: mówi, jak dużo materiału trzeba usunąć, aby odsłonić i wydobyć daną ilość kopaliny.
Sformułowanie "złoże ... najlepiej udostępnić" odnosi się do wyboru miejsca rozpoczęcia eksploatacji w obrębie złoża. Najkorzystniejsza lokalizacja to taka, w której:
- trzeba usunąć relatywnie najmniej nadkładu na jednostkę węgla,
- koszt i czas robót przygotowawczych są niższe,
- ingerencja w środowisko (zakres robót ziemnych, zwałowanie) jest mniejsza.
Dlatego dla porównania wariantów stosuje się proste kryterium: im niższy wskaźnik nadkładu, tym lepiej.
W tym zadaniu wszystkie odpowiedzi są dodatnimi wartościami wskaźnika, więc należy wybrać najmniejszą z nich. Wartość "1" oznacza najkorzystniejszy stosunek nadkładu do węgla spośród podanych opcji.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?
- "1,5" oznacza większy udział nadkładu na jednostkę miąższości węgla niż 1, a więc gorszą ekonomikę startu odkrywki.
- "2" jeszcze bardziej zwiększa zakres robót nadkładowych, co podnosi koszty i wydłuża dojście do pokładu.
- "2,5" jest najmniej korzystne z podanych, bo wymaga usunięcia największej ilości nadkładu w relacji do kopaliny.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl wartości "granicznych" (używanych do oceny bilansowości zasobów) z wyborem wariantu "najlepszego" do udostępnienia. W pytaniu o najlepsze miejsce startu niemal zawsze wygrywa najniższy wskaźnik N:W.
