Zmniejszenie sprawności fizycznej w wieku podeszłym bardzo często wiąże się z pogorszeniem funkcji układu ruchu. Jednym z kluczowych mechanizmów jest zmniejszenie ruchomości w stawach, czyli ograniczenie zakresu ruchu. Może to wynikać m.in. ze sztywności tkanek, bólu, zmian zwyrodnieniowych oraz przykurczów. W praktyce opiekuńczej przekłada się to na trudności w chodzeniu, wstawaniu, ubieraniu, higienie czy bezpiecznych transferach.
Odpowiedź "zwiększenia masy mięśni" jest nieprawidłowa, bo typowym kierunkiem zmian w starzeniu jest raczej zmniejszanie masy mięśniowej (zjawiska kojarzone z osłabieniem siły i wydolności). Sama większa masa mięśni, gdyby występowała, zwykle sprzyjałaby sprawności, a nie jej spadkowi.
Odpowiedź "zwiększenia siły mięśni" również nie pasuje do typowego obrazu starzenia. Wzrost siły mięśni jest charakterystyczny raczej dla treningu i rehabilitacji niż dla naturalnych procesów starczych; większa siła zwykle ułatwia wykonywanie czynności ruchowych.
Odpowiedź "zmniejszenia zawartości tkanki tłuszczowej" jest w tym kontekście myląca. Wraz z wiekiem często obserwuje się nie tyle spadek tłuszczu, ile zmianę składu ciała i jego rozmieszczenia. Ponadto sama mniejsza ilość tłuszczu nie jest bezpośrednią, typową przyczyną spadku sprawności; kluczowe są ograniczenia ruchu, ból, osłabienie mięśni i koordynacji.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy sprawności ruchowej seniora, najczęściej poprawne są odpowiedzi dotyczące ograniczeń funkcjonalnych (zakres ruchu, ból, sztywność), a nie "poprawy" parametrów typu wzrost siły czy masy mięśni.
