Pytanie dotyczy fizjologicznych zmian w relacji siekaczy (zachodzenie/nagryz) w uzębieniu mlecznym. W rozwoju dziecka parametry okluzji nie są stałe: wraz ze wzrostem szczęk i żuchwy, zmianami w torach ruchów żuchwy oraz przebudową łuków zębowych może dochodzić do zmniejszania nagryzu, co klinicznie bywa opisywane jako zgryz bardziej "spłaszczony", zbliżony do prostego.
Odpowiedź "5-6 letniego." wskazuje etap końcowy uzębienia mlecznego i okres tuż przed lub na granicy uzębienia mieszanego, kiedy w praktyce klinicznej częściej ocenia się, czy obserwowane cechy są jeszcze rozwojowo typowe, czy wymagają pogłębionej diagnostyki.
- "3-4 letniego." bywa wybierane intuicyjnie, bo to typowy wiek pełnego uzębienia mlecznego, jednak część zmian opisujących "spłycanie" nagryzu jest częściej rozpatrywana bliżej wieku szkolnego, a nie w młodszym wieku przedszkolnym.
- "1-2 letniego." jest zwykle zbyt wczesne: w tym okresie uzębienie mleczne dopiero się kształtuje, a ocena stabilnej relacji siekaczy jest mniej miarodajna, bo trwa wyrzynanie i adaptacja funkcji.
- "8-9 letniego." wskazuje wiek typowy dla uzębienia mieszanego, kiedy relacje siekaczy częściej dotyczą już zębów stałych (zwłaszcza siekaczy), więc opis "mlecznych siekaczy górnych" przestaje pasować do dominującej sytuacji klinicznej.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw sprawdź, czy w treści mowa o zębach mlecznych, a dopiero potem dobieraj wiek. Jeśli w odpowiedziach pojawia się wiek wyraźnie typowy dla uzębienia mieszanego lub stałego, zwykle będzie to dystraktor.
