Punkt poziomej osnowy realizacyjnej powinien być utrwalony znakiem, który pozwala jednoznacznie odtworzyć jego położenie w planie (współrzędne X,Y) podczas prac tyczeniowych i inwentaryzacyjnych. W praktyce są to najczęściej znaki stabilizowane w gruncie lub w trwałym elemencie przy gruncie: słupki betonowe, płyty/znaki metalowe wbetonowane, tarcze w osadzeniu betonowym itp.
Odpowiedź "D." przedstawia znak osadzony w pionowej ścianie (typowy reper ścienny). Taki znak stosuje się zasadniczo do celów wysokościowych (osnowa wysokościowa), czyli do przenoszenia i kontroli rzędnych. Nie jest to właściwy znak do utrwalania punktu osnowy poziomej, bo nie odpowiada standardowemu sposobowi stabilizacji punktu sytuacyjnego wykorzystywanego na budowie.
Pozostałe przedstawione znaki (słupek w gruncie, płyta/znak pomiarowy na poziomie terenu, tarcza w osadzeniu betonowym) są typowymi przykładami stabilizacji punktów w terenie, które mogą służyć do odtworzenia położenia punktu w planie. Najczęstsza pułapka egzaminacyjna polega na uznaniu, że każdy "trwały metalowy znak" nadaje się do osnowy poziomej, podczas gdy kluczowe jest przeznaczenie (poziome vs wysokościowe) i sposób osadzenia (grunt vs ściana).
Wskazówka: jeśli znak jest "na ścianie" i przypomina guzik/grzybek, zwykle kojarzy się z reperem i kontrolą wysokości. Jeśli jest "w gruncie" i ma wyraźny środek (krzyż/punkt), zwykle służy do punktów sytuacyjnych.
