Zniekształcenia odtwarzanego dźwięku to w praktyce przede wszystkim niepożądane zmiany kształtu sygnału powstające w torze audio (nagranie, obróbka, konwersja, wzmacniacz, głośnik, zbyt wysoki poziom). W odsłuchu krytycznym najłatwiej ocenia się je po artefaktach, czyli cechach brzmienia, które "nie należą" do materiału i pojawiają się jako efekt uboczny.
Odpowiedź "obecności syczących i jaskrawych dźwięków" pasuje do typowych objawów zniekształceń nieliniowych i przesterowania: sybilanty i górne pasmo mogą stać się nienaturalnie ostre, pojawia się chropowatość, agresywność i wrażenie "szkła". Takie wrażenia często towarzyszą klipowaniu, zbyt mocnej saturacji, zbyt wysokiemu poziomowi na wejściu/wyjściu lub problemom z przetwornikami i głośnikami.
Pozostałe propozycje nie są podstawowym kryterium oceny zniekształceń:
- "równowaga sceny dźwiękowej w materiale muzycznym" dotyczy proporcji elementów miksu (np. relacji planów, ilości pogłosu, poziomów instrumentów), czyli jakości realizacji/miksu, a nie wprost zniekształceń toru.
- "lokalizacji obrazu scenicznego w materiale muzycznym" odnosi się do panoramy i stabilności obrazu stereo (gdzie "stoi" wokal, instrumenty), co jest inną klasą zagadnień niż zniekształcenia; obraz może być poprawny nawet przy zniekształceniach i odwrotnie.
- "komfortu odsłuchu materiału dźwiękowego w długim czasie" to kryterium subiektywne, na które wpływają też: zbyt głośny odsłuch, nadmiar energii w pewnych pasmach, kompresja, aranżacja czy zmęczenie słuchu. Dyskomfort może, ale nie musi wynikać ze zniekształceń, więc nie jest to najlepsza podstawa oceny.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy pytanie dotyczy zniekształceń, szukaj odpowiedzi opisujących artefakty (ostrość, chropowatość, syczenie, trzaski, "brud"), a nie odpowiedzi o przestrzeni i balansie (panorama, scena, lokalizacja) ani o ogólnym komforcie odsłuchu.
