KWALIFIKACJA LES2 - CZERWIEC 2020 (test 2)

PYTANIE NR 30.
Żółte tabliczki do nabijania na drewno stosowane są w
Fotografia przedstawia zbliżenie na przekrój poprzeczny pnia drzewa (kłody drewna).
A.
B.
C.
D.
Wyjaśnienie poprawnej odpowiedzi:
Żółte tabliczki nabijane na drewno są elementem identyfikacji partii surowca i wskazują na określony sposób ewidencji oraz obrót drewnem charakterystyczny dla danego zarządcy.
Poprawna jest odpowiedź wskazująca lasy zarządzane przez Agencję Własności Rolnej Skarbu Państwa; pozostałe dotyczą innych form zarządu i stosują odmienne oznakowanie.

Pełne wyjaśnienie:

Żółte tabliczki nabijane na drewno pełnią funkcję identyfikacyjną: pozwalają oznaczyć konkretną sztukę lub partię surowca (np. kłodę) tak, aby można było ją powiązać z ewidencją, miejscem pozyskania i dokumentacją obrotu. W praktyce leśnej różne podmioty zarządzające lasami mogą stosować odmienne rozwiązania znakowania (kolor, forma znaku, sposób mocowania), dlatego pytanie sprawdza znajomość przyporządkowania danego typu tabliczki do właściwego zarządcy.

Odpowiedź "lasach Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa." jest poprawna, ponieważ właśnie z tym typem zarządu łączy się stosowanie żółtych tabliczek jako metody znakowania drewna do celów identyfikacji i ewidencji.

Dlaczego pozostałe odpowiedzi są niepoprawne?

  • "parkach narodowych." – parki narodowe mają przede wszystkim funkcję ochronną, a prowadzenie pozyskania i obrotu surowcem (jeśli występuje) jest realizowane w innych ramach organizacyjnych; nie należy automatycznie przenosić metod znakowania z lasów gospodarczych.
  • "Lasach Państwowych." – to najczęściej wybierana myląca odpowiedź, bo jest najbardziej rozpoznawalna. Jednak pytanie dotyczy konkretnego typu żółtych tabliczek, który nie jest typowym wyróżnikiem stosowanym w tej formie zarządu w ujęciu egzaminacyjnym.
  • "lasach prywatnych." – w lasach prywatnych zasady znakowania i organizacja obrotu mogą być zróżnicowane i nie ma podstaw, aby wiązać je z jednolitym, charakterystycznym systemem żółtych tabliczek przypisanym do określonej instytucji.

Wskazówka egzaminacyjna: gdy w pytaniu pojawia się konkretny nośnik identyfikacji (tu: żółta tabliczka nabijana), warto kojarzyć go nie z "największym" zarządcą, lecz z tym, dla którego jest to cecha rozpoznawcza w materiałach szkoleniowych.

Dodatkowe pytania

Dodatkowe pytania (FAQ):
To fizyczne znaczniki mocowane do drewna (np. do czoła kłody), które ułatwiają identyfikację surowca w terenie, na składnicy i w transporcie. Służą do powiązania sztuki/partii z ewidencją, miejscem pozyskania i dokumentacją obrotu, co ogranicza pomyłki i poprawia identyfikowalność.
Bo różni zarządcy mogą mieć inne procedury ewidencji i inne sposoby znakowania (forma, kolor, nośnik). Egzamin sprawdza praktyczną orientację w realiach gospodarki leśnej: nie wystarczy znać ogólne pojęcie "znakowania", trzeba też wiedzieć, gdzie stosuje się dany typ oznaczenia.
Farba i cecha to zwykle znak nanoszony bezpośrednio na drewno (np. odbicie lub zapis), a tabliczka to oddzielny nośnik przymocowany mechanicznie. Tabliczka jest łatwa do odczytu i może przenosić numer/oznaczenie partii, co bywa przydatne na składach i w obrocie surowcem.
Zwykle nie należy tego zakładać. Parki narodowe mają cele ochronne, a ewentualne prace związane z drewnem odbywają się w odmiennych uwarunkowaniach organizacyjnych. Na egzaminie najczęściej błędem jest mechaniczne przenoszenie metod typowych dla gospodarki surowcowej do obszarów ochrony przyrody.
Najczęściej myli się "najbardziej znanego" zarządcę z właściwym oraz miesza nośniki oznaczeń (farba, cecha, tabliczka). Częsty jest też błąd uogólnienia: jeśli coś widziało się w jednym miejscu, przyjmuje się, że działa tak samo we wszystkich lasach, co nie musi być prawdą.
Najlepiej łączyć teorię z praktyką: oglądać zdjęcia i przykłady z zajęć terenowych, a potem robić mapę skojarzeń "typ oznaczenia → zastosowanie → zarządca/forma własności". W powtórkach skup się na elementach wyróżniających (nośnik, kolor, sposób mocowania), a nie na samej nazwie.
Najczęściej chodzi o to, że zmieniło się nazewnictwo instytucji lub organizacja administracyjna, a stare określenie nadal funkcjonuje w starszych materiałach. W praktyce egzaminacyjnej warto znać zarówno historyczne nazwy, jak i rozumieć sens pytania: przypisanie danego oznaczenia do właściwej formy zarządu.
Najważniejsze są dane pozwalające jednoznacznie powiązać drewno z dokumentacją: numer identyfikacyjny partii/sztuki oraz oznaczenie jednostki/pochodzenia. Dzięki temu można szybciej sprawdzić, skąd pochodzi surowiec i do jakiej partii sprzedażowej lub magazynowej należy.
Nie. W lasach prywatnych praktyki mogą być zróżnicowane w zależności od właściciela, skali pozyskania i sposobu sprzedaży. Dlatego odpowiedzi typu "zawsze" lub wskazujące na jednolity, charakterystyczny system mogą być podejrzane, jeśli pytanie dotyczy konkretnego standardu przypisanego do określonego zarządcy.
Najpierw odrzuć opcje, które kojarzą się z inną funkcją lasu (np. obszary stricte ochronne), a potem wybierz odpowiedź najbardziej zgodną z ideą identyfikacji surowca w obrocie i ewidencji. Uważaj jednak: nie kieruj się tylko "najbardziej znaną" nazwą, bo to typowa pułapka.
info

To pytanie poprawnie rozwiązuje 63% zdających egzamin. średnie

Materiały:

  • Materiały dydaktyczne z użytkowania lasu (pozyskanie i znakowanie surowca)
  • Instrukcje/wytyczne jednostek prowadzących gospodarkę leśną dotyczące ewidencji i obrotu drewnem
  • Podręczniki z zakresu gospodarki surowcem drzewnym i organizacji pozyskania

Aktualizacja pytania: 03.04.2026



Aktualizacja pytania: 03.04.2026
📡 Brak połączenia internetowego