Zużyty sprzęt komputerowy (np. komputery, monitory, drukarki, zasilacze) należy traktować jako elektroodpady, czyli odpady wymagające wyodrębnienia ze strumienia odpadów komunalnych. Zawierają one materiały, które mogą być odzyskane (metale, tworzywa, szkło), a także elementy potencjalnie szkodliwe, dlatego nie powinny trafiać do zwykłego kosza ani na składowisko w sposób "jak leci".
Poprawne postępowanie polega na przekazaniu sprzętu do legalnego systemu zbiórki i przetwarzania – w praktyce do uprawnionego podmiotu, który zajmuje się odbiorem i dalszym zagospodarowaniem (przetwarzaniem, odzyskiem lub recyklingiem) takiego sprzętu. W języku potocznym bywa to opisywane jako przekazanie do firmy utylizującej, ale kluczowy sens jest taki: sprzęt ma trafić do podmiotu działającego zgodnie z zasadami gospodarki odpadami, a nie zostać porzucony w odpadach zmieszanych.
Odpowiedź "składować na wysypisku śmieci" jest błędna, ponieważ składowanie nie jest właściwą, docelową drogą dla elektroodpadów i prowadzi do utraty surowców oraz ryzyka środowiskowego. Odpowiedź "składować w pojemnikach na odpady komunalne" również jest błędna, bo miesza elektroodpady z odpadami komunalnymi i utrudnia selektywną zbiórkę oraz recykling. Odpowiedź "przekazać do spalarni odpadów" jest błędna, ponieważ spalanie nie stanowi standardowej i pożądanej metody postępowania z kompletnym sprzętem elektronicznym; właściwy kierunek to selektywna zbiórka i przetwarzanie w wyspecjalizowanych instalacjach.
W praktyce zawodowej technika teleinformatyka warto pamiętać też o aspekcie bezpieczeństwa informacji: przed przekazaniem komputera lub dysku do zagospodarowania należy zadbać o usunięcie danych (np. poprzez bezpieczne kasowanie lub fizyczne zniszczenie nośnika zgodnie z procedurą organizacji). To łączy wymagania środowiskowe z wymaganiami bezpieczeństwa IT.
