Barwa szkła wynika z obecności jonów lub kompleksów w masie szklanej, które selektywnie pochłaniają część promieniowania widzialnego. W praktyce przemysłowej do uzyskiwania kolorów stosuje się m.in. tlenki metali przejściowych oraz niektóre dodatki tworzące barwne fazy/układy w szkle.
Chrom jest klasycznym dodatkiem dającym zielone zabarwienie szkła (w zależności od składu szkła, stężenia dodatku i atmosfery wytopu odcień może się zmieniać od jasnozielonego do intensywnie zielonego). Dlatego odpowiedź "Chromu" jest właściwa.
Pozostałe odpowiedzi są mylące, bo dotyczą pierwiastków również używanych w technologii szkła, ale dających inne efekty barwne:
- Kobalt – typowo odpowiada za barwę niebieską (bardzo intensywną nawet przy małych dodatkach). Wybór tej opcji wynika często z ogólnego skojarzenia "tlenki metali = barwa", bez przypisania właściwego koloru.
- Selen – może nadawać odcienie czerwone/różowe lub być stosowany w układach korygujących zabarwienie (zależnie od warunków). Nie jest typowym dodatkiem do uzyskania zieleni.
- Kadm – związki kadmu (często w układach z siarką/selenem) są kojarzone raczej z żółciami, pomarańczami i czerwieniami w materiałach szklarskich, a nie z zielenią.
Wskazówka egzaminacyjna: warto uczyć się par "pierwiastek/dodatek → dominująca barwa" i rozdzielać barwniki (chrom, kobalt) od dodatków dających inne kolory lub pełniących funkcje korekcyjne (np. selen w określonych zastosowaniach). To ogranicza zgadywanie na podstawie samej znajomości nazw pierwiastków.
