Odporność na ścieranie posadzki cementowej zależy głównie od tego, jak twarda, zwarta i dobrze zagęszczona jest jej warstwa wierzchnia. Im mniej pustek (porów) i im lepsze związanie oraz zagęszczenie zaczynu/cementu z kruszywem, tym trudniej o wykruszanie ziaren i pylenie podczas ruchu pieszych lub kół.
Napowietrzenie zaprawy cementowej polega na wprowadzeniu do mieszanki dodatkowych pęcherzyków powietrza (zwiększeniu porowatości). Taka struktura jest zwykle lżejsza, ale jednocześnie mniej zwarta, co w praktyce sprzyja łatwiejszemu wycieraniu i wykruszaniu powierzchni. Dlatego po napowietrzeniu nie oczekuje się wzrostu odporności na ścieranie.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe?
- Utwardzenie grysem bazaltowym – bazalt jest kruszywem o dużej twardości. Zastosowanie twardego kruszywa w strefie przypowierzchniowej (np. jako posypka/utwardzenie) zwiększa odporność na zużycie.
- Zagęszczenie zaprawy cementowej – usuwa nadmiar powietrza i poprawia upakowanie składników, co prowadzi do bardziej zwartej mikrostruktury i lepszej odporności na ścieranie.
- Utwardzenie opiłkami stalowymi – w praktyce jest to odmiana utwardzenia powierzchniowego przeznaczona do dużych obciążeń; metaliczne wypełnienie/posypka zwiększa odporność na intensywne ścieranie.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w odpowiedziach pojawiają się działania "zagęszczające" lub "utwardzające" powierzchnię, zwykle poprawiają one ścieralność. Zabiegi zwiększające porowatość (więcej powietrza/pustek) częściej pogarszają parametry mechaniczne i trwałość wierzchu posadzki.
