W typowej instalacji oświetleniowej w budynku (przewody prowadzone w ścianach, rurkach lub korytkach) okablowanie po wykonaniu montażu pozostaje nieruchome. Oznacza to, że nie jest narażone na częste zginanie i skręcanie podczas normalnej pracy obwodu.
Dlatego, zgodnie z kryterium z tabeli, najlepszy wybór to "Przewód miedziany jednożyłowy", bo jest przypisany do instalacji stałych, gdzie ruch jest minimalny. Taki przewód (sztywny) jest też typowy dla prowadzenia w rurkach i puszkach, gdzie stabilność kształtu ułatwia ułożenie i zakończenie żył w osprzęcie.
- "Przewód miedziany wielożyłowy" jest właściwy, gdy wymagana jest większa elastyczność, czyli gdy przewód pracuje w ruchu (np. przewody przyłączeniowe urządzeń, przedłużacze, elementy narażone na wielokrotne zginanie). W instalacji stałej oświetleniowej ta cecha zwykle nie jest potrzebna.
- "Przewód aluminiowy jednożyłowy" w tabeli opisano jako rozwiązanie dla dużego obciążenia i nacisku na koszt. Obwody oświetleniowe w budynkach nie są typowo projektowane jako obwody o dużych prądach, a ponadto w praktyce instalacyjnej często preferuje się miedź ze względu na własności połączeń w osprzęcie.
- "Przewód stalowy jednożyłowy" wskazuje na zastosowania przemysłowe o wysokiej temperaturze, co nie jest charakterystyczne dla standardowej instalacji oświetleniowej w obiekcie mieszkalnym lub biurowym.
Wskazówka egzaminacyjna: nie myl "łatwiej się układa, bo jest giętki" z "musi być giętki w eksploatacji". O doborze decydują warunki pracy po montażu (ruch/brak ruchu), a nie tylko wygoda podczas układania przewodu.
