Weryfikacja, czy przedmiar montażu grzejników jest zgodny z rzutem poziomym instalacji centralnego ogrzewania, polega na porównaniu zakresu robót ujętego w przedmiarze z tym, co wynika bezpośrednio z dokumentacji rysunkowej.
Przedmiar zgodny z rzutem powinien przede wszystkim:
- Uwzględniać wszystkie grzejniki pokazane na rzucie (w każdym pomieszczeniu/na danej kondygnacji), bez pominięć.
- Nie zawierać grzejników "dodatkowych", których na rzucie nie ma (częsty błąd: dopisanie elementów z innej kondygnacji albo z innego wariantu projektu).
- Być spójny co do rodzaju/typu, jeśli na rzucie rozróżniono różne rodzaje grzejników (np. inne w łazience, inne w pokojach) – w praktyce ma to wpływ na sposób przedmiarowania i dobór podstaw KNR, ale już na poziomie egzaminu kluczowe jest, by nie mieszać pozycji.
- Zachować właściwą jednostkę obmiaru dla montażu grzejników (najczęściej jest to sztuka), a więc opisy typu "mb" lub "m²" przy samych grzejnikach powinny wzbudzić czujność.
Odpowiedź wskazana jako poprawna spełnia kryterium zgodności: liczby i zakres wynikają z rzutu, a przedmiar nie jest ani zaniżony (braki), ani zawyżony (nadmiar elementów).
Pozostałe propozycje są błędne typowo z jednego z powodów: nie zgadza się liczba grzejników z rzutem, ujęto elementy z innego fragmentu instalacji albo zastosowano niewłaściwy sposób ujęcia robót (np. niewłaściwa jednostka lub nieadekwatny opis pozycji). W zadaniach egzaminacyjnych najbezpieczniej jest pracować metodycznie: zliczyć elementy na rzucie, porównać z przedmiarem po pozycjach i dopiero wtedy wybrać wariant w pełni zgodny.
