Podczas toczenia gwintu kluczowa jest synchronizacja ruchu osi posuwu z obrotami wrzeciona. Oznacza to, że w każdym obrocie wrzeciona narzędzie musi przemieścić się wzdłuż osi o ściśle określoną wartość, aby powstał właściwy skok gwintu. W programowaniu NC realizuje się to specjalną funkcją gwintowania, która wymusza taki "sprzężony" ruch.
Odpowiedź "G33" jest właściwa, ponieważ w typowych zestawach kodów G stosowanych w toczeniu odpowiada za nacinanie gwintu z posuwem zsynchronizowanym z wrzecionem (gwintowanie jednoprzebiegowe). W praktyce operator/programista dobiera parametry tak, aby skok gwintu wynikał z zadanej wartości posuwu na obrót, a układ sterowania pilnuje zgodności z obrotami.
- "G25" nie jest kodem opisującym synchroniczne toczenie gwintu w standardowym ujęciu. W zależności od sterowania bywa przypisany do innych funkcji (np. ograniczeń/trybów), więc nie należy go utożsamiać z gwintowaniem.
- "G17" jest kojarzony z wyborem płaszczyzny roboczej (typowo XY) i jest istotny głównie dla operacji frezarskich/interpolacji w płaszczyźnie, a nie dla samej funkcji nacinania gwintu na tokarce.
- "G64" odnosi się do trybu prowadzenia toru/ciągłości ruchu (zachowanie płynności przejazdu), co może wpływać na sposób przejazdów, ale nie jest poleceniem gwintowania zsynchronizowanego z wrzecionem.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy w treści pojawia się słowo "synchroniczne" przy gwincie, szukaj kodu, który jednoznacznie łączy posuw z obrotami wrzeciona (funkcja gwintowania), a nie kodów od płaszczyzn (G17/G18/G19) ani od trybów wygładzania/ciągłości toru.
