Tuleja rozprężna jest elementem pośrednim stosowanym do mocowania narzędzi z chwytem cylindrycznym. Jej zadaniem jest uzyskanie możliwie osiowego, powtarzalnego i sztywnego zacisku chwytu w oprawce/uchwycie, co przekłada się na mniejsze bicie, lepszą dokładność i stabilniejszą pracę narzędzia.
Odpowiedź "pogłębiacza z chwytem cylindrycznym" jest właściwa, ponieważ pogłębiacze często występują właśnie w wykonaniu z chwytem cylindrycznym i wymagają stabilnego, centrycznego zamocowania. Tuleja rozprężna spełnia tę funkcję: zaciska gładki, walcowy chwyt na odpowiedniej długości.
Pozostałe odpowiedzi są nieprawidłowe z typowych powodów konstrukcyjnych i technologicznych:
- "wiertła z chwytem stożkowym" – chwyt stożkowy (np. samohamowny) jest przeznaczony do osadzania w gnieździe stożkowym (wrzeciono/tuleja stożkowa redukcyjna). Tuleja rozprężna nie jest standardowym rozwiązaniem do takich chwytów, bo nie zapewnia właściwego dopasowania stożka i przenoszenia momentu w tym układzie.
- "freza tarczowego trzy stronnego" – tego typu frez jest zwykle mocowany na trzpieniu/arborze lub w oprawce przeznaczonej do frezów nasadzanych (z otworem), a nie zaciskany za walcowy chwyt w tulei rozprężnej.
- "głowicy frezarskiej spiralnej" – głowice frezarskie są z reguły większym osprzętem, wymagającym dedykowanych oprawek i połączeń (np. na stożku/oprawce systemowej). Tuleja rozprężna jest elementem do chwytów narzędziowych, a nie do mocowania całych głowic.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, jaki chwyt ma narzędzie (cylindryczny czy stożkowy, a może otwór do nasadzania). Dopiero potem dobieraj sposób mocowania: tuleje rozprężne kojarz przede wszystkim z narzędziami o chwycie cylindrycznym.
