W tego typu zadaniach kluczowe jest rozróżnienie między polem podłogi a polem ścian. Okładzinę ścienną do zadanej wysokości liczymy z obwodu pomieszczenia, bo płytki układa się "wokół" całego wnętrza.
Krok 1: obwód pomieszczenia.
Pomieszczenie ma kształt prostokąta o bokach 2,5 m i 4,0 m, więc obwód wynosi: 2×(2,5+4,0)=2×6,5=13,0 m.
Krok 2: pole ścian do wysokości 2,0 m.
Jeśli okładzina ma sięgać do wysokości 2,0 m, to powierzchnia ścian (bez otworów) wynosi: 13,0 m × 2,0 m = 26,0 m2.
Krok 3: odjęcie pola otworu drzwiowego.
Otwór drzwiowy ma wymiary 0,8 m × 2,0 m, więc jego pole to 1,6 m2. Ponieważ w miejscu drzwi nie wykonuje się okładziny, odejmujemy tę wartość: 26,0 − 1,6 = 24,4 m2.
Dlaczego pozostałe wyniki są błędne?
- 18,4 m2 często wynika z policzenia tylko części ścian lub z błędnego obwodu (np. pominięcia podwojenia sumy boków).
- 20,0 m2 bywa skutkiem pomylenia zadania z liczeniem pola podłogi (2,5×4,0=10 m2) i dalszych niepoprawnych przeliczeń "pod wysokość".
- 26,0 m2 to wynik przed odjęciem drzwi; jest poprawnym polem ścian do wysokości 2,0 m, ale nie spełnia warunku "po odjęciu otworu".
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw policz "pełną powierzchnię" ścian z obwodu i wysokości, a dopiero potem odejmuj otwory (drzwi/okna). Zapisuj jednostki (m, m2) na każdym kroku, żeby nie pomylić obwodu z polem.
