Tyczenie wysokościowe punktów polega na takim wyznaczeniu punktów na obiekcie (lub w jego pobliżu), aby można było odtworzyć w terenie wymaganą wysokość wynikającą z projektu. Wysokość w geodezji budowlanej opisuje się najczęściej jako rzędną (wartość wysokościową punktu w przyjętym układzie odniesienia).
Dlatego poprawne jest stwierdzenie, że tyczenie wysokościowe polega na oznaczeniu wskaźnikami wysokości punktów na tyczonych elementach budowy w nawiązaniu do wysokościowej osnowy realizacyjnej. Nawiązanie wysokościowe oznacza, że przenoszenie wysokości odbywa się względem znanych punktów odniesienia (np. reperów roboczych), które mają ustalone rzędne.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- Odpowiedzi odwołujące się do osnowy poziomej dotyczą w praktyce nawiązania sytuacyjnego (współrzędnych XY), a nie przenoszenia wysokości. Nawet jeśli na budowie korzysta się z obu rodzajów osnów, to tyczenie wysokościowe musi opierać się o osnowę wysokościową.
- Odpowiedzi mówiące o położeniu sytuacyjnym opisują tyczenie sytuacyjne (wyznaczanie punktów w planie), a nie tyczenie wysokościowe. W tyczeniu wysokościowym kluczowa jest różnica poziomów i rzędne, a nie współrzędne planarne.
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze szukaj w odpowiedziach tej samej "osi znaczeniowej", co w pytaniu. Jeśli jest "wysokościowe", poprawna opcja musi mówić o wysokości/rzędnej i o osnowie wysokościowej, a nie o sytuacji i osnowie poziomej.
