Przekładnie rozpoznaje się po charakterystycznych elementach oraz po ułożeniu osi i sposobie zazębienia. W przekładni ślimakowej współpracują ze sobą:
- ślimak – element przypominający śrubę (zwoje),
- ślimacznica – koło współpracujące ze ślimakiem.
Taki układ zwykle służy do uzyskania dużych przełożeń w zwartej konstrukcji, a osie wałów są najczęściej prostopadłe. To właśnie obecność elementu "śrubowego" pracującego z kołem oraz typowa geometria współpracy są podstawą identyfikacji.
Odpowiedź "walcową" dotyczy przekładni z kołami walcowymi, gdzie zęby na kołach współpracują bez udziału ślimaka; osie są najczęściej równoległe. Odpowiedź "zębatkową" opisuje układ z kołem zębatym i listwą zębatą, który zamienia ruch obrotowy na postępowy, a nie typową przekładnię ślimakową. Odpowiedź "śrubową" bywa myląca językowo, ale nie jest standardowym określeniem podstawowego rodzaju przekładni zębatej w tym kontekście egzaminacyjnym; kluczowe jest wskazanie układu ślimak–ślimacznica.
W praktyce mechanik-monter powinien umieć rozpoznać typ przekładni na rysunku/ schemacie, bo wpływa to na montaż (ustawienie osi), dobór smaru, kontrolę luzu oraz diagnozę zużycia elementów współpracujących.
