Szczęki imadła dobiera się do kształtu mocowanego detalu, aby zapewnić stabilne podparcie, odpowiednią powierzchnię styku oraz możliwie małe ryzyko obracania lub wysunięcia się elementu pod naciskiem narzędzia.
Odpowiedź "wałków" jest poprawna, ponieważ do elementów walcowych (wałków, prętów okrągłych, tulei) stosuje się często szczęki z rowkiem pryzmowym V albo innym profilowaniem, które:
- ustala oś elementu w stałym położeniu,
- zwiększa tarcie i "klinowanie" w dwóch liniach styku,
- ogranicza obrót wałka w imadle podczas piłowania, wiercenia, gwintowania czy trasowania.
Odpowiedź "elementów stożkowych" jest błędna, bo stożek wymaga zwykle innego sposobu ustalenia (np. podparcia w kłach, w oprawach, w uchwytach dopasowanych do stożka) lub bardzo świadomego ustawienia w imadle. Sama pryzma V nie rozwiązuje problemu samoczynnego wysuwania się stożka przy docisku.
Odpowiedź "kół zębatych stożkowych" jest błędna: koło zębate ma zęby, które łatwo uszkodzić, a jego kształt nie jest typowym "detalem do pryzmy". Do takich elementów stosuje się raczej podkładki, szczęki miękkie, wkładki ochronne lub inne uchwyty zapewniające podparcie bez nacisku na zęby.
Odpowiedź "elementów o przekroju kwadratowym" także jest błędna, ponieważ detale kwadratowe najlepiej opierają się na płaskich szczękach (duża powierzchnia styku na ściankach). Rowek V zmniejszałby powierzchnię podparcia i pogarszał stabilność.
Wskazówka egzaminacyjna: patrz na geometrię powierzchni roboczej szczęk (płaska, pryzma, ząbkowana, miękka wkładka). To ona najczęściej przesądza o przeznaczeniu, a nie ogólny wygląd imadła.
