Kapitały własne to część pasywów bilansu, która pokazuje źródła finansowania majątku jednostki pochodzące od właścicieli oraz z wypracowanych i zatrzymanych wyników. W praktyce pozycje kapitału własnego (np. kapitał podstawowy) są ujmowane według wartości nominalnej, czyli wartości wynikającej z dokumentów założycielskich, uchwał o podwyższeniu kapitału oraz zapisów księgowych.
Odpowiedź "nominalnej" jest poprawna, bo kapitał podstawowy opiera się na nominale udziałów lub akcji. Bilans ma prezentować formalnie ustaloną wielkość kapitału, a nie jego bieżącą "cenę rynkową".
Dlaczego pozostałe propozycje są niepoprawne?
- "początkowej" – to pojęcie nie jest standardowym kryterium prezentacji kapitałów własnych w bilansie. Kapitał może się zmieniać (podwyższenia/obniżenia, dopłaty, pokrycie strat), więc "początkowa" sugeruje stałą wartość z momentu startu, co jest mylące.
- "rynkowej" – wartość rynkowa dotyczy zwykle wyceny składników majątku lub instrumentów notowanych na rynku. Kapitał własny jako pozycja bilansowa nie jest "wyceniany" jak towar; jego nominalna wielkość wynika z ewidencji i decyzji właścicielskich.
- "godziwej" – wartość godziwa jest modelem wyceny stosowanym w określonych przypadkach dla wybranych aktywów/pasywów. Kapitał własny w bilansie nie jest ujmowany jako "wartość godziwa kapitału", bo prowadziłoby to do mylenia wyceny przedsiębiorstwa z ewidencją kapitałów.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy kapitału podstawowego i sposobu jego wykazania w bilansie, najczęściej właściwym kierunkiem jest wartość nominalna (nominał udziałów/akcji), a nie wartości rynkowe czy godziwe kojarzone z wyceną.
