W pytaniu sprawdzana jest umiejętność rozpoznania architektury mięśnia, czyli sposobu ułożenia włókien (pęczków) względem ścięgna/ścięgien. To ważne w praktyce masażysty, bo kierunek włókien wpływa na dobór prowadzenia chwytów oraz rozumienie, gdzie częściej występują przeciążenia (np. w okolicy przejścia mięśniowo-ścięgnistego).
Odpowiedź "Pierzasty" jest właściwa, gdy na rysunku widać układ, w którym włókna biegną ukośnie i przyczepiają się do ścięgna, tworząc obraz zbliżony do pióra. Taka budowa sprzyja generowaniu dużej siły (wiele włókien może "zmieścić się" w danej objętości), choć zwykle kosztem mniejszej długości skracania pojedynczych włókien.
Odpowiedź "Półpierzasty" jest myląca, bo opisuje układ, w którym włókna dołączają do ścięgna z jednej strony (jednostronnie). Jeżeli na schemacie widoczna jest bardziej symetryczna "pierzastość" (cechy typowo kojarzone z mięśniem pierzastym), wybór półpierzastego wynika zwykle z pomylenia nazw lub zbyt pobieżnej oceny strony przyczepu.
Odpowiedzi "Dwubrzuścowy" i "Wielobrzuścowy" odnoszą się do liczby brzuśców mięśnia (czyli odcinków mięsistych) rozdzielonych zwykle przewężeniami lub ścięgnami pośrednimi. To inne kryterium klasyfikacji niż pierzastość. Można spotkać mięśnie dwubrzuścowe, ale ich rozpoznanie na schemacie opiera się na widocznych dwóch częściach brzuśca, a nie na "piórkowym" układzie włókien.
Wskazówka egzaminacyjna: najpierw ustal, czy rysunek pokazuje przede wszystkim kierunek włókien względem ścięgna (wtedy rozważ odpowiedzi pierzaste/półpierzaste), czy raczej podział na brzuśce (wtedy odpowiedzi dwu-/wielobrzuścowy). To pomaga uniknąć mieszania dwóch różnych porządków pojęć.
