Dogoterapia (forma terapii z udziałem zwierząt) jest często dobierana wtedy, gdy celem jest wsparcie funkcjonowania społecznego i emocjonalnego dziecka: zwiększenie motywacji do kontaktu, ułatwienie nawiązywania relacji, ćwiczenie komunikacji oraz zmniejszanie napięcia i pobudzenia. W opisie podopieczna lubi zwierzęta, ma trudności w relacjach, jest zamknięta w sobie i bywa agresywna, więc oddziaływania oparte na bezpiecznej, kontrolowanej interakcji z psem mogą stanowić wartościowe narzędzie wspomagające pracę terapeutyczną.
Odpowiedź "ergoterapia" (terapia zajęciowa) koncentruje się głównie na usprawnianiu funkcjonowania w codziennych aktywnościach i rozwijaniu samodzielności poprzez zadania oraz czynności celowe. Może być pomocna szeroko, ale nie jest najbardziej charakterystycznym wyborem w sytuacji, gdy kluczowym wyróżnikiem jest duża motywacja do kontaktu ze zwierzętami i potrzeba wsparcia relacji.
Odpowiedź "hortikuloterapia" (terapia ogrodnicza) może wspierać wyciszenie, koncentrację i poczucie sprawstwa, jednak nie jest tak bezpośrednio powiązana z preferencją "lubi zwierzęta" ani z treningiem interakcji społecznych w formule, którą daje praca z psem terapeutycznym.
Odpowiedź "terapia reminiscencyjna" opiera się na przywoływaniu wspomnień i pracy z biografią; jest typowo kojarzona z pracą z osobami starszymi lub z zaburzeniami pamięci. Dla 10-letniego dziecka z opisanymi trudnościami nie jest to najbardziej adekwatny, pierwszoplanowy wybór.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o dobór terapii zwróć uwagę na cel (relacje, emocje, zachowanie) oraz na czynnik motywacyjny (tu: zwierzęta), ale zawsze sprawdź, czy dana metoda jest typowo stosowana w danej grupie wiekowej i dla danego celu.
