W sytuacji, gdy podopieczna ma istotne trudności z komunikacją werbalną, terapeuta zajęciowy powinien zaplanować taką aktywność, która pozwoli na niewerbalne wyrażanie treści psychicznych, w tym emocji i subiektywnych przeżyć. Odpowiedź "Malarstwo" spełnia ten warunek, ponieważ należy do form arteterapii (ekspresji plastycznej). W praktyce pacjent może przekazać to, czego nie umie lub nie chce nazwać słowami, poprzez dobór barw, intensywność nacisku, kompozycję, symbole oraz temat pracy.
W terapii zajęciowej kluczowe jest dopasowanie aktywności do celu terapeutycznego. Tutaj celem jest umożliwienie przedstawienia przeżyć emocjonalnych mimo ograniczeń mowy. Aktywność plastyczna jest też zwykle łatwa do stopniowania (od prostych plam barwnych po bardziej złożone przedstawienia) oraz może zmniejszać napięcie, bo nie wymaga natychmiastowej odpowiedzi słownej.
- "Kinezyterapię" wybiera się głównie dla celów usprawniania ruchowego, wydolności i funkcji motorycznych. Może wspierać samopoczucie, ale nie jest ukierunkowana na przedstawienie treści emocjonalnych w formie komunikatu.
- "Animaloterapię" stosuje się m.in. dla budowania relacji, redukcji lęku czy motywacji do aktywności. Może pośrednio poprawiać kontakt, jednak sama w sobie nie jest narzędziem, które wprost umożliwia "zaprezentowanie" własnych przeżyć emocjonalnych, zwłaszcza gdy pacjent ma trudność z mówieniem.
- "Trening umiejętności praktycznych" służy przede wszystkim zwiększeniu samodzielności w czynnościach dnia codziennego i funkcjonowaniu społecznym. To ważny obszar pracy, ale nie odpowiada bezpośrednio na potrzebę ekspresji emocji przy deficytach komunikacji werbalnej.
Wskazówka egzaminacyjna: w pytaniach o trudność w mowie szukaj aktywności, które dają kanał alternatywnej komunikacji (np. ekspresja plastyczna), a nie tych, które rozwijają sprawność ruchową lub uczą czynności praktycznych.
