Trening czynności życia codziennego (ADL) w terapii zajęciowej polega na uczeniu pacjenta jak wykonywać codzienne aktywności możliwie samodzielnie, bezpiecznie i możliwie najmniej obciążająco. U osoby z reumatoidalnym zapaleniem stawów (RZS) problemem są m.in. ból, sztywność i ograniczenia w obrębie stawów, szczególnie w dłoniach. Z tego powodu jednym z podstawowych, praktycznych celów jest nauka modyfikacji chwytów i sposobu operowania przedmiotami.
Odpowiedź "modyfikacji chwytów" jest poprawna, ponieważ obejmuje techniki kompensacyjne i elementy ochrony stawów: zmianę ustawienia dłoni, używanie większych powierzchni chwytu, unikanie chwytów wymagających dużej siły, a także korzystanie z prostych usprawnień (np. pogrubione uchwyty). To bezpośrednio przekłada się na funkcjonowanie w takich czynnościach jak ubieranie, higiena, przygotowywanie posiłków czy sprzątanie.
Odpowiedź "alternatywnych form komunikacji" jest typowa dla sytuacji, gdy główną trudnością jest porozumiewanie się (np. zaburzenia mowy, ciężkie deficyty neurologiczne). W RZS podstawowym problemem w kontekście ADL nie jest komunikacja, lecz ograniczenie funkcji i sprawności stawów.
Odpowiedź "nowych umiejętności zawodowych" dotyczy raczej rehabilitacji zawodowej i doradztwa/aktywności ukierunkowanych na pracę. Trening ADL koncentruje się na czynnościach dnia codziennego, a nie na zdobywaniu nowych kwalifikacji zawodowych jako priorytecie w tym zadaniu.
Odpowiedź "utrzymywania prawidłowej wagi ciała" jest ważnym elementem profilaktyki i zdrowego stylu życia, ale nie stanowi głównego celu treningu czynności życia codziennego w terapii zajęciowej. Może być wspierana pośrednio (np. przez planowanie aktywności), jednak rdzeniem zadania terapeuty w ADL jest uczenie adaptacji czynności i zwiększanie samodzielności.
Wskazówka egzaminacyjna: jeśli w pytaniu pojawia się ADL i schorzenie narządu ruchu, najczęściej poprawne są odpowiedzi o adaptacji czynności, kompensacji, ergonomii i ochronie stawów, a nie o zadaniach ogólnomedycznych czy stricte zawodowych.
