Opis sytuacji wskazuje, że podopieczny nie tyle prosi o wspólne przebywanie czy bliskość, ile domaga się uznania swoich decyzji dotyczących sposobu spędzania wolnego czasu. Taki komunikat (często wyrażany także zachowaniem, a nie tylko słowami) jest typowy dla potrzeby akceptacji i szacunku dla własnej sprawczości: "moje wybory są ważne", "traktuj mnie poważnie", "usanuj to, co zdecydowałem".
W praktyce pracy asystenta oznacza to m.in. konieczność:
- dawania realnych opcji wyboru i wspólnego ustalania planu,
- potwierdzania i nazywania decyzji podopiecznego (np. krótkim komunikatem, że jego wybór jest przyjęty do realizacji),
- unikania infantylizowania i automatycznego narzucania aktywności.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są mniej trafne?
- "Stabilizacji" – ta potrzeba zwykle wiąże się z bezpieczeństwem, stałością, przewidywalnym rytmem dnia i ograniczeniem niepewności. W opisie kluczowe jest uznanie decyzji, a nie lęk przed zmianą czy potrzeba rutyny.
- "Kontaktu" – dotyczy chęci rozmowy, bycia z kimś, utrzymywania relacji i interakcji. Tu nacisk pada na akceptację wyboru, a nie sam fakt przebywania z asystentem.
- "Miłości" – odnosi się do bardzo głębokiej więzi emocjonalnej. W przedstawionej sytuacji komunikat jest bardziej o szacunku i uznaniu autonomii niż o potrzebie romantycznej lub rodzinnej bliskości.
W zadaniach egzaminacyjnych warto szukać słów-kluczy: sformułowania typu "uznanie", "zaakceptowanie wyboru", "poszanowanie decyzji" najczęściej prowadzą do odpowiedzi związanych z akceptacją i podmiotowym traktowaniem.
