W opisie podopiecznego widać jednocześnie problemy zdrowotne i psychospołeczne, które powinny stać się priorytetem w planie wsparcia.
"Mała aktywność fizyczna, niezdrowe odżywianie się, zaburzone relacje interpersonalne" jest trafne, bo bezpośrednio wynika z faktów podanych w tekście: senior większość czasu leży na kanapie, rzadko wychodzi z domu (siedzący tryb życia), je "dużo i tłusto" mimo otyłości (nawyki żywieniowe zwiększające ryzyko), a do tego jest samotny i skłócony z sąsiadami (problemy relacyjne, izolacja). Przy nadciśnieniu i chorobie wieńcowej te elementy są szczególnie ważne, ponieważ styl życia i wsparcie społeczne wpływają na rokowanie, sprawność i współpracę z zaleceniami.
Dlaczego pozostałe propozycje są nieadekwatne:
- "Rzadkie kontakty z ludźmi, przeżywanie silnych emocji podczas oglądania telewizji" – izolacja rzeczywiście może być problemem, ale "silne emocje podczas oglądania telewizji" nie zostały potwierdzone w opisie i nie stanowią kluczowego, dobrze zdefiniowanego problemu do diagnozy.
- "Nadmiar jedzenia, jednostajność rozrywek, bardzo wysokie ceny leków" – nadmiar jedzenia wynika z opisu, jednak "wysokie ceny leków" nie są w ogóle wskazane, więc to domysł. "Jednostajność rozrywek" jest wtórna wobec braku aktywizacji i izolacji.
- "Zbyt mała liczba interesujących programów…, wysokie ceny żywności, nieodpowiednie sąsiedztwo" – to elementy przypadkowe, niebędące diagnozą problemów zdrowotnych i wsparciowych; nie wynikają z opisu i nie prowadzą do sensownych priorytetów opiekuńczych.
Dla asystenta osoby niepełnosprawnej praktyczny wniosek brzmi: priorytety to bezpieczne zwiększanie ruchu, wsparcie w zmianie diety oraz praca nad siecią wsparcia i relacjami (np. aktywizacja, kontakt z usługami środowiskowymi), z uwzględnieniem możliwości i zaleceń medycznych.
