W opisie dominują trudności w funkcjonowaniu społecznym: zachowanie jest głośne i wulgarne, a do tego często dochodzi do konfliktów z innymi mieszkańcami. W planie pomocy należy więc w pierwszej kolejności uwzględnić oddziaływania, które celują w relacje, komunikację, normy współżycia i uczenie konstruktywnych sposobów radzenia sobie w grupie.
Socjoterapia jest formą wsparcia ukierunkowaną na poprawę funkcjonowania w środowisku społecznym (np. w grupie), kształtowanie umiejętności interpersonalnych, rozumienie granic, zasad oraz konsekwencji zachowań. W praktyce DPS może to oznaczać m.in.: zajęcia grupowe, trening komunikacji i asertywności, ćwiczenie rozwiązywania sporów, praca nad kontrolą emocji oraz wzmacnianie zachowań akceptowanych społecznie. To bezpośrednio odpowiada na problem konfliktów i zachowań naruszających normy.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi nie są "przede wszystkim" właściwe?
- Ergoterapia (terapia zajęciowa) wspiera aktywizację, samodzielność i sprawność poprzez celowe zajęcia. Może być pomocna ogólnie, ale nie jest najbardziej celowana na konfliktowość i wulgarną komunikację w grupie.
- Choreoterapia (terapia tańcem i ruchem) bywa używana do ekspresji emocji i regulacji napięcia, jednak sama w sobie nie rozwiązuje głównego problemu relacyjnego i zasad współżycia w społeczności placówki.
- Terapia ruchem ma zwykle cele usprawniające lub regulacyjne (aktywność fizyczna, rozładowanie napięcia). Może wspierać dobrostan, ale nie zastępuje oddziaływań stricte społecznych, gdy problemem są konflikty i zachowania w relacjach.
Wniosek: skoro problemem jest życie w grupie i zachowania społeczne, w planie pomocy na pierwszym miejscu powinna znaleźć się socjoterapia, a inne formy terapii mogą pełnić rolę uzupełniającą w zależności od potrzeb mieszkanki.
