W sytuacji, gdy pacjentka z powodu zaawansowanej choroby zwyrodnieniowej stawów kończyn dolnych ma istotnie ograniczoną możliwość chodzenia, najwłaściwszym sprzętem do pokonywania dalszej odległości jest wózek inwalidzki. Pozwala on przemieszczać się bez konieczności długotrwałego obciążania bolesnych stawów, zmniejsza ryzyko upadku wynikające z bólu i niestabilności, a także umożliwia bezpieczne wyjście poza mieszkanie (np. do poradni, na badania).
Odpowiedź sprzęt ślizgowy jest nieadekwatna, ponieważ tego typu pomoce stosuje się przede wszystkim do transferu (np. z łóżka na wózek, z wózka na toaletę), czyli do krótkiego przemieszczenia ciała po powierzchni, a nie do samodzielnego pokonywania dystansu w przestrzeni.
Odpowiedź kula łokciowa może być użyteczna przy zachowanej zdolności chodzenia, gdy potrzebne jest odciążenie lub poprawa stabilności. Jednak przy zaawansowanych zmianach zwyrodnieniowych i potrzebie przejścia "na dalszą odległość" kula zwykle nie rozwiązuje problemu wydolności i bólu: nadal wymaga wykonywania kroków oraz obciąża kończyny górne i obręcz barkową.
Odpowiedź obuwie ortopedyczne jest elementem zaopatrzenia, które może poprawiać komfort, ustawienie stopy lub rozkład nacisku, ale nie jest sprzętem transportowym i nie zastępuje środka umożliwiającego przejazd na większy dystans.
W praktyce opiekun medyczny powinien dodatkowo zwrócić uwagę na bezpieczeństwo: dobór właściwego rozmiaru wózka, sprawne hamulce, podnóżki, a także planowanie trasy i odpoczynku oraz ocenę, czy pacjentka wymaga asekuracji lub pomocy drugiej osoby.
