Funkcja EXOR (XOR), czyli alternatywa rozłączna, daje na wyjściu stan 1 wyłącznie w sytuacji, gdy aktywne jest dokładnie jedno z dwóch wejść. Dla wejść A i B oznacza to:
- A=0, B=0 → Y=0
- A=0, B=1 → Y=1
- A=1, B=0 → Y=1
- A=1, B=1 → Y=0
W języku LD (drabinkowym) taką funkcję często rozpoznaje się po strukturze dwóch gałęzi równoległych, które sumują (logiczne OR) dwa warunki:
- (A AND NOT B)
- (NOT A AND B)
To właśnie jest definicja XOR w postaci iloczynów logicznych. Jeśli program LD ma taką logikę, realizuje EXOR.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- NAND to negacja AND: daje 0 tylko dla A=1 i B=1. XOR ma 0 także dla A=0 i B=0, więc tabela prawdy się nie zgadza.
- EXNOR jest przeciwieństwem XOR (równoważność): daje 1, gdy wejścia są równe (00 lub 11). To dokładnie odwraca dwa środkowe przypadki XOR.
- NOR to negacja OR: daje 1 tylko dla A=0 i B=0. XOR w tym przypadku daje 0, więc również nie pasuje.
Wskazówka egzaminacyjna: gdy wahasz się między XOR a EXNOR, sprawdź tylko dwa przypadki krańcowe: 00 i 11. Jeśli oba dają 0 → XOR; jeśli oba dają 1 → EXNOR.
