Ścieg kryty w szyciu ręcznym ma na celu wykonanie łączenia lub podwinięcia w taki sposób, aby na stronie widocznej materiału ślad szycia był minimalny albo praktycznie niewidoczny. Osiąga się to przez bardzo płytkie wkłucia od strony wierzchniej oraz prowadzenie nici głównie w warstwach wewnętrznych.
Do takiej pracy szczególnie przydaje się igła wygięta. Jej kształt ułatwia szycie tam, gdzie nie ma miejsca na pełny ruch dłonią i igłą w linii prostej (np. w narożach, przy zamknięciach, na elementach już uformowanych). Wygięcie pozwala sprawniej "zahaczać" niewielką ilość materiału i kontrolować głębokość wkłuć, co jest kluczowe, aby ścieg pozostał kryty.
Odpowiedź "prosta" jest mniej trafna, ponieważ igła prosta wymaga większej przestrzeni na prowadzenie i częściej wymusza wkłucia pod kątem, który zwiększa ryzyko przebicia na stronę wierzchnią oraz pogarsza kontrolę nad płytkimi wkłuciami.
Odpowiedź "specjalna" jest zbyt ogólna: w kontekście narzędzi egzaminacyjnych liczy się wskazanie konkretnego typu igły, a nie nieprecyzyjny opis.
Odpowiedź "krawiecka" również nie rozstrzyga sprawy, bo igły krawieckie mogą być różne (także proste) i sama nazwa nie gwarantuje cechy potrzebnej przy ściegu krytym. W ściegu krytym decyduje przede wszystkim kształt (wygięcie), który poprawia ergonomię i precyzję szycia.
Wskazówka egzaminacyjna: jeżeli pytanie dotyczy ściegu wykonywanego "tak, by go nie było widać", zwykle kluczowe są dwa elementy: kontrola głębokości wkłuć i wygodne manewrowanie w trudno dostępnym miejscu — i tu najczęściej wygrywa igła wygięta.
