Zadanie dotyczy typowego obmiaru robót drogowych i przeliczenia normowego zużycia materiału podanego "na 100 m²" na rzeczywistą powierzchnię wykonywanej nawierzchni.
Krok 1: Obliczenie powierzchni jezdni
Jezdnia ma kształt prostokąta, więc pole liczymy ze wzoru: P = a × b.
Tu: szerokość = 6,00 m, długość = 200 m.
P = 6,00 × 200 = 1200 m².
Krok 2: Przeliczenie normy "na 100 m²"
Podano, że na wykonanie 100 m² nawierzchni normowe zużycie brukowca wynosi 38,90 t. Najwygodniej ustalić, ile razy 100 m² mieści się w 1200 m²:
1200 m² / 100 m² = 12.
Oznacza to, że wykonujemy 12 takich "porcji" po 100 m².
Krok 3: Obliczenie zużycia całkowitego
Skoro na jedną porcję (100 m²) przypada 38,90 t, to na 12 porcji przypada:
12 × 38,90 t = 466,80 t.
Dlaczego pozostałe odpowiedzi są błędne?
- 233,40 t – to dokładnie połowa wyniku. Taki błąd zwykle wynika z pomylenia liczby "setek metrów kwadratowych" (np. przyjęcia 600 m² zamiast 1200 m²) albo z błędnego podstawienia długości/szerokości.
- 93,36 t – to wynik znacznie zaniżony; często pojawia się, gdy ktoś dzieli przez 100 w złym miejscu albo traktuje 38,90 t jako wartość "na 1000 m²" lub wykonuje niepoprawne przeliczenie jednostek.
- 933,60 t – to dokładnie podwojenie poprawnego wyniku. Taki efekt daje np. przyjęcie 2400 m² (błąd w obmiarze) albo nieprawidłowe uznanie, że trzeba liczyć "24 × 100 m²".
Wskazówka egzaminacyjna: zawsze wykonaj szybkie oszacowanie: 38,90 t/100 m² to 0,389 t/m². Dla 1200 m² spodziewasz się ok. 1200 × 0,389 ≈ 467 t, więc 466,80 t ma właściwy rząd wielkości.
