Aby obliczyć moc pobieraną przez układ rezystorów w obwodzie prądu stałego, trzeba najpierw ustalić rezystancję zastępczą całego układu. Robi się to przez rozpoznanie, które rezystory są połączone szeregowo (płynie przez nie ten sam prąd) oraz które są połączone równolegle (mają to samo napięcie między tymi samymi węzłami).
Typowa procedura jest następująca:
- Wyznacz węzły i sprawdź, czy elementy mają wspólne dwa węzły (wtedy są równoległe) albo są połączone "jeden za drugim" bez rozgałęzienia (wtedy są szeregowe).
- Redukuj układ krok po kroku, aż do jednej rezystancji Rz.
- Na końcu wyznacz prąd całkowity I lub wykorzystaj napięcie źródła U (te wartości wynikają ze schematu).
Gdy znasz U i Rz, najwygodniej policzyć moc całkowitą jako P = U2/Rz. Gdy znasz I i Rz, stosujesz P = I2·Rz. Zależność P = U·I jest uniwersalna, ale wymaga zgodnych wartości napięcia i prądu całego układu.
Odpowiedź "100 W" jest spójna z poprawnym przeprowadzeniem redukcji rezystorów i podstawieniem do wzoru na moc dla danych z przedstawionego schematu. Pozostałe propozycje (200 W, 500 W, 1 000 W) są typowe dla błędów rachunkowych, takich jak: błędne potraktowanie gałęzi jako szeregowej zamiast równoległej, użycie prądu z jednej gałęzi jako prądu całkowitego lub pomyłka w przekształceniu wzoru na moc.
W praktyce warto też pamiętać, że obliczona moc mówi o wydzielaniu ciepła w elementach. Przy doborze rezystora (lub obciążenia) nie wolno pracować "na styk" — zwykle przyjmuje się zapas mocy znamionowej, aby uniknąć przegrzewania i awarii.
