Postać leku rozpoznaje się, analizując rodzaj faz i sposób ich połączenia. Emulsja to układ dwóch niemieszających się cieczy, najczęściej woda + olej, w którym jedna ciecz jest rozproszona w drugiej w postaci drobnych kropelek. W praktyce recepturowej obecność składników typowych dla fazy wodnej oraz olejowej (i często także substancji ułatwiającej ich połączenie, czyli emulgatora) wskazuje właśnie na emulsję.
Odpowiedź "Emulsję." jest poprawna, ponieważ ta postać dotyczy układu ciekłego dwufazowego, a nie mieszaniny stałych cząstek w cieczy ani układu jednofazowego.
- "Czopki doodbytnicze." są niewłaściwe, bo czopki to postać stała w odpowiednim podłożu (np. tłuszczowym lub hydrofilowym), przeznaczona do podania doodbytniczego; ich skład i sposób sporządzania są inne niż dla cieczy.
- "Zawiesinę." wybiera się błędnie, gdy myli się mętność lub niejednorodność z obecnością dwóch cieczy. Zawiesina to układ, w którym w fazie ciekłej są rozproszone cząstki stałe, a nie krople drugiej cieczy.
- "Roztwór." jest niepoprawny, bo roztwór ma być jednofazowy i klarowny/całkowicie jednorodny (substancja rozpuszczona w rozpuszczalniku). Jeśli występują dwie niemieszające się ciecze, nie jest to roztwór.
Wskazówka egzaminacyjna: przy rozpoznawaniu postaci leku najpierw ustal, czy w układzie są dwie ciecze (emulsja), ciecz + ciało stałe (zawiesina), czy jedna faza (roztwór), albo czy jest to postać stała na podłożu (czopki).
